TYP HOMO

By admin|Listopad 13, 2015|Sympatia|0 comments

Ten typ homo żyje psychicznie tylko kosztem (vov) otocze­nia, względnie kosztem jednego człowieka ze swego kręgu, w tym sensie, że jego przeżycia współprzeżywa „jako swoje własne”, jego myślom i sądom nie „przytakuje”, lecz myśli i wypowiada je jako swoje własne, jego uczucia (Gemutserlebnisse) współprzeżywa jako swoje własne. Tym, co prowadzi do tego typu, jest świadomość własnej „pust­ki”, własnej „znikomości”. Owa pustka wygania go z „sie­bie samego”, by napełnił sobie próżny brzuch cudzymi przeżyciami. W końcu typ ten (jako pasywistyczny) prze­kształca się w daleko niebezpieczniejszy, aktywistyczny przypadek takiego zachowania, w jakiś psychiczny „wam- piryzm”, w którym własna pustka życiowa, związana z sil­nym pragnieniem przeżywania, skłania (treibt) do nieogra­niczonego aktywnego wdzierania się w najintymniejszą jaźń drugiego [człowieka] — i to jednego indywiduum po dru­gim, a nie, jak w pasywistycznym przypadku, jednego człowieka — aby [czerpiąc] z przeżyć drugiego wieść własne życie oraz wypełnić ową „pustkę”. W swoim drama­cie Taniec śmierci mistrzowsko zarysował taki typ Strindberg.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *