OJCIEC I MATKA

By admin|Listopad 13, 2015|Sympatia|0 comments

Wróćmy teraz do współodczucia, które buduje się przede wszystkim na dotychczas rozważanym komponencie od­czuwającego rozumienia (nachfiihlendes Yerstehen). Należy tutaj wpierw odróżnić cztery całkiem odmienne fakty. Oto one: (1) bezpośrednie współodczuwanie „z kimś”, np. jednego i tego samego cierpienia; (2) wspólodczucie „czegoś”: współradowanie się jego radością i współcierpie- nie jego cierpienia; (3) czyste zarażenie uczuciowe; (4) prawdziwe odczucie jedności (Einsfiihlung).Ojciec i matka stoją przy zwłokach ukochanego dziecka. Doznają oni wspólnie „tego samego” cierpienia, „tego samego” bólu. To nie oznacza: A czuje to cierpienie i B czuje je również, a ponadto wiedzą oni jeszcze, że je czują — nie, to jest wspólne odczuwanie (Mit-einanderfuhlen). Cierpienie A w żaden sposób nie „uprzedmiotawia się” tutaj dla B, tak jak np. staje się [przedmiotem] dla przyja­ciela C, który podchodzi do rodziców i współcierpi „z nimi” bądź „z ich bólem”. Nie, oni czują to „razem” w sensie jakiegoś wspólnego odczuwania, wspólnego przeżywania nie tylko „tego samego” aksjologicznego stanu rzeczy, lecz także tej samej emocjonalnej aktywności (Regsamkeit) wobec niego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *