MIMOWOLNE NAŚLADOWANIE

By admin|Listopad 13, 2015|Sympatia|0 comments

Jeśli naśladujemy (mimowolnie) np. gesty obawy czy radości, to naśladowanie nigdy nie wyzwala się dzięki samemu optycznemu obrazowi tych gestów, lecz impuls naśladowczy zawsze występuje dopiero wtedy, gdy owe gesty uchwyciliśmy już jako wyraz radości bądź bojaźni. Jeżeli samo to uchwycenie ma być — jak sądzi Theodor Lipps — możliwe dopiero dzięki tendencji naśladowczej oraz wywołanej przez nią reprodukcji wcześniej przeżytej radości czy obawy (+projekcyjne wczucie tak z reprodukowanej treści w kogoś innego), to poruszamy się w jawnym [błędnym] kole. Odnosi się to również do „mi­mowolnego” naśladowania ruchów. Zakłada ono już naśladowanie wewnętrznej intencji działania, która może się realizować w całkiem odmiennych poruszeniach części ciała . Przecież nie naśladujemy takich samych bądź podobnych ruchów obserwowanych w pozaorganicznych związkach naocznościowych, np. przyrody nieożywionej, gdzie nie mogą one być żadnymi fenomenami wyrazowymi psychicznego przeżywania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *