GENETYCZNE TEORIE

By admin|Listopad 13, 2015|Sympatia|0 comments

Powróćmy jednak do genetycznych teorii współodczucia, mianowicie do uznanego punktu, że w prawdziwym „czys­tym” współcierpieniu i współradowaniu nie ma stanu własnego cierpienia i radowania się. Z tym fenomenalnym stanem faktycznym mijają się wszystkie teorie, które (bez sprowadzania do owego „wniosku” lub owej automatycz­nej „iluzji”) uważają, że stan faktyczny współodczucia staje się zrozumiały dzięki temu, iż spostrzeżenie ruchu wyrazowego cudzego cierpienia bądź cudzej radości oraz wyzwalających je okoliczności wzbudza reprodukcję jakiegoś podobnego, wcześniej przeżytego własnego cierpienia, względnie własnej radości, albo bezpośrednio, albo za poś­rednictwem tendencji do naśladowania tego spostrzeżonego ruchu wyrazowego. Zostawmy na boku ostatnią alterna­tywę i zatrzymajmy się tylko przy reprodukcji przeżytych stanów uczuciowych.Lipps , który tak jak Storring uważał, że każde współodczucie poprzedza reprodukcja uczucia, przyjmuje jeszcze po dokonanej reprodukcji — która odnośne uczucia musiałaby przecież zaprezentować przede wszystkim jako „moje” wcześniej przeżyte uczucia— proces „wczucia”, dzięki któremu uczucia te mają potem zostać przeniesione na kogoś innego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *