GENETYCZNE TEORIE WSPÓŁODCZUCIA

By admin|Listopad 13, 2015|Sympatia|0 comments

Nie chodzi o to, aby je tu kwestionować czy uznawać. Jednak na podstawie [na­szych] wyników można sformułować wniosek, że są one sensowne tylko w sferze tego, co witalne, tzn. tam, gdzie wnios­kuje się o metafizycznym istnieniu jakiegoś ponadindywi- dualnego „życia” we wszystkim, co ożywione, o jakiejś praentelechii we wszelkich witalnie uformowanych two­rach — że natomiast wyniki te nigdy nie mogą dawać powodu do przyjęcia jakiejś jednolitej, identycznej ducho­wej zasady świata, czynnej w identyczny sposób we wszyst­kich skończonych duchach (teoria intellecti injiniti).Istnieje szereg genetycznych teorii współodczucia, któ­re — abstrahując od ich wartości wyjaśniającej — wykra­czają przeciwko fenomenologicznemu stanowi faktycz­nemu, uznanemu przez nas za obowiązujący.Jak widzieliśmy, współcierpienie jest cierpieniem cierpie­nia kogoś innego jako tego innego. Owo „jako innego” przy­należy do fenomenologicznego stanu faktycznego. W żad­nym wypadku nie ma mowy o jakimkolwiek odczuciu jed­ności czy identyfikowaniu się z innym [człowiekiem], bądź [o identyfikacji] mojego cierpienia z jego cierpieniem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *